domingo, 4 de mayo de 2008

senda

Precisaba respirar e non sabía como.
Os meses pasaban
e os ecos da túa voz
repetían a dirección dun camiño a coller
abríndose paso entre o nobelo de ideas
que embarullaba a miña cabeza.

Entón mollei os pés un pouco
e adentreime na frialdade da auga mariña.
Ti ollábasme enterrado ata os nocellos
entre miles de millóns de graos de area
co leve sorriso que precede aos saloucos satisfactorios.
Correspondino e suspirei fondamente.
Despois permanecín inmóbil
disfrutando da irreal infinidade
que confiren ao mundo sensorial do ser
os bicos con significado.

Tras aqueles intres eternos
as miñas pernas abandonaron a auga
e pasei horas buscando pedriñas que desprender
detrás de cada unha das miñas pegadas
para non esquecer a xénese do meu punto de partida.

miércoles, 30 de abril de 2008

fuxida

Consumía os días
mimando a caixa de música
onde arrolaba as súas ilusións,
protexéndoa das unllas suxas
que asexaban a orixe dos seus sorrisos.

Tiña medo á noite.
Cada vez que pechaba os ollos
un carrusel de pesadelos
xiraba a velocidades vertixinosas amosándolle
as faces deformadas e as desencaixadas mandíbulas
que pretendían engaiolarlle os soños.


Unha mañá de chuvia, coa luz primeira,
decidiu botarse ao bosque
e non regresar.

Vomitou as toxinas coas que intentaran envelenala
e entregou a súa pel núa á terra.
Quería nacer de novo
fuxindo das intencións putrefactas
que tentaran enterrala viva.

martes, 15 de abril de 2008

Viaje a Toledo. Parte 1.



Nunca es tarde si la dicha es buena, y como me considero una persona bastante desmoriada, algo que puede ser bueno para ciertas cosas pero malo para otras, antes de que los sucesos y las visitas se me hagan un revuelto cerebral y no consiga colocar cada cosa en su sitio, intentaré relatar el viaje que nos hemos permitido, hace ya algunos fines de semana. Puede que a estas alturas muchas cosas ya estén descolocadas temporalmente, pero bueno, está claro que lo que voy a contar es con lo que me quedé. Si quien lee ésto ve que falta algo que considere de vital importancia, ruego que no lo tome a mal...

Sonó el despertador pocas horas después de que lo hubiese colocado en la sillita de noche (más alejada que la mesilla de noche, y por ello más dificultoso de apagar y seguir durmiendo). Sensación de excursión de la EGB, cuando no podías dormir porque estabas pensando todo el rato en lo que ibas a hacer, o preocupado porque a lo mejor no te dabas despertado y perdías el bus que te llevaba a San Pedro de Rocas -nunca fuí más lejos con los Salesianos-. Pues con esa sensación, mezcla de nervios y somnolencia, cogí el coche y me dirigí a tierras lucenses escuchando el Cedés que me había grabado previamente, pintarrajeado con el original título "VARIOS 1". Animado y espabilado por el volumen al que traía la música llegué a casa de Sol de Invierno, y nos pusimos rumbo a Toledo, ciudad que por fin me disponía a visitar después de estar intentando acercarme a ella durante años y nunca conseguirlo. Creo que todo ésto se remonta a una lectura juvenil, más concretamente "El Cristo de la Calavera", o "La Ajorca de oro", leyendas relatadas por Bécquer que me habían dejado una especie de poso cerebral, de querencia extraña por esa ciudad y por el ambiente que yo me imaginaba que debía de respirarse en esas callejuelas. La verdad es que no había visto, creo, ni una sola foto del interior de Toledo -del exterior sí, la típica vista desde la otra orilla del Tajo, pero pasaban los años y yo seguía teniendo esa imagen mental de Toledo provocada por la lectura del poeta melenudo. El caso es que allí nos íbamos.
He de dar aquí gracias a Sol de Invierno por aguantar no sólo el VARIOS 1, sino también el 2, el 3 y el 4...más de cuatro horas y media de recopilatorios personales, entre los que se encontraban Queen, Depeche Mode, The Cure, Echo and the Bunnyman, Queen, David Bowie, Bunbury, Los Heroes, Os Mutantes, Queen, etc...supongo que tal acto de bondad solo se entiende desde un sentimiento profundo de amor, respeto y dominio de los nervios. Gracias de nuevo. Yo, por lo menos, me divertí de lo lindo en el viaje...
La ruta a seguir era básica: tirar todo tieso hasta el desvío de Ávila, y de allí a Bargas, pueblo en el que nos hospedábamos que dista unos quince kilómetros de Toledo. De paso por Ávila pudimos observar las murallas, que provocaron un segundo de admiración en la copi, antes de que el recuerdo chauvinista de su ciudad natal impidiera todo elogio, y le hicieran pronunciar esa frase tan lucense..."BAH, PERO SÓLO TIENEN QUINIENTOS AÑOS"... y el caso es que no le falta razón...
Primera parada: Bargas. El Hotel Gran Capitán, situado en una zona polvorienta a las afueras del pueblo, al entrar, con su decoración kitch andalusí en las escaleras, sus carteles de toros horrorosos y su bar estilo área de servicio, parecía algo raro, pero lo peor estaba por llegar...

viernes, 28 de marzo de 2008

paquete postal

Chaman ao timbre: "soy la cartera, te dejo aquí un paquete".
Un paquete! Canto tempo había que non recibía ningún!
Abro a porta e escoito o son que emite un obxecto medianamente
pesado ao caer.
Baixo embatada as escaleiras con excitación e atopo alí o paquete. Subo correndo de novo observando os trazos das letras do meu nome, os trazos que saíron da túa man.
Manipulo o paquete e doulle voltas e máis voltas. Apértoo fortemente contra o peito antes de decidir abrilo.
O feche está duro e a miña falta de paciencia
remata por rachar o plástico amarelo do sobre.
No interior, restos da miña vida diaria: a miña axenda e dúas tabletas de pastillas. Continúo a buscar. Rebusco no sobre entre o plástico con boliñas de aire na procura de palabras dirixidas a min.
Denso suspiro e os meus dedos respostan instintivamente liberando o aire preso das boliñas de plástico...

domingo, 23 de marzo de 2008

fogar

Eu, como os coellos, buscaba matogueiras
onde construír tobos
mentres os aloumiños descoñecidos
desfacíanse en promesas que esvaraban
nos colchóns alimentando
a ferruxe dos somieres.

Unha noite húmida, de súpeto,
chegaron as túas man nidias
e impregnaron as sabas
deixando restrebas de quentor doce
coa fragancia do teu corpo
en todas as camas.

Elas amosáronme a beldade
que se agocha na auga turbia
dos charcos,
aprendéronme a afundir as mans
na carriza das pozas
para acariñar a suave textura
da pedra,
ensináronme que a orixe das emocións
parte do embigo en fíos invisibles
que se prolongan ilimitadamente,
amáronme envolvendo formas núas
co refugo das materias que nacen
da terra,
convertendo en leitos poéticos
os rincóns dos presebes.

E así entendín que podo sustentarme
coa vida que flúe dos teus beizos,
que es quen de nutrir
as miñas carencias e esperanzas
coas substancias que segregas
do xeito en que os paxaros embican ás crías.

Cesarei na procura dun cubil
onde ocultar os meus afectos
das olladas que esbrugan
a franqueza das paixóns que habitan
os azos puros,
contemplarei con calma a caída das pingas
nas raíces sedentas reflectida nas túas pupilas
dende o oco quente do teu regazo.

domingo, 9 de marzo de 2008

raiola

Uns raios tristes traspasan
tímidamente os vidros
proxectando a súa feble intensidade
sobre as figuras inservibles que adornan
estanterías repletas de libros
baleiros de palabras e cubertos de pó.

As murchas raiolas poñen en relieve
trazos sensibles que lixan
páxinas en branco con desexos azuis.

Eu quixera un sol de inverno
que dese vida ás ansias
agochadas baixo a tinta
ata cuspilas ousadamente

e mutilar a tristura que oprime
a calor e a humidade da terra
que revolve as túas mans
para regalarme caricias ao lonxe.


Quixera que o meu cabelo
coincidise cos teus dedos
en cada golpe de vento
que envías cos beizos
para afastar as miñas bágoas,

derreter o asfalto que dilata
a distancia que ameaza con desmembrar a nosa vontade.

miércoles, 5 de marzo de 2008

saqueo

Aquela noite amordazaron á lúa.
Un exército de bestas con ansias carnívoras
tinxiron de vermello e gris a escuridade nocturna
mentres os ollos limpos desfacíanse en cristais
que punzaban a quietude do silenzo.

Botaron escadas de ferro contra os muros
e os seus instintos necrófagos penetraron
as alcobas intoxicando os pulmóns
cos seus bafos putrefactos.
Os berros afogaban nas gorxas
ao tempo que sentín as linguas de sapo
rodeándome os pulsos.
Nun esforzo de apertar de pestanas
imaxinei a túa man
coas súas zarpas fedorentas atravesándome o fígado.
Permanecía viva cando
os seus dentes como cravos
inxectaban óxido no meu colo branco
e unha morea de vermes famentos
devorávanme as vísceras.

Acalaron o rumor da herba revolta
apuñalando cada tramo de terra
que varrían co seu paso.

Pero eu deixei un rastro de amor
que buscar entre a cinza dos meus ósos.