olladas

Detívenme nos teus ollos
e sinto que o absoluto das cousas
sempre estivo aí, dentro deles.

E penso que non hai mar en calma
onde mollar os pés,
nin lúas cheas
que amosen formas reflectidas,
nin luz que alume
más alá das túas pupilas.
E querería mecerme nelas
cando non teño folgos
para enfrontarme á vida,
e desexaría surcalas
na miña balsa decadente
cando non teño forzas
para continuar os pasos invisibles
que marca o meu destino.

E gustaríame deter
a miña ollada na túa
e sabela eterna
cando o mundo xira
entorno a min a velocidades inasibles.

E ser quen de calcetar
unha manta coas túas pestanas
baixo a que poder descansar no teu regazo.

raíces

En cada bico estendes a túa lingua
pola gorxa como raíces de árbore milenaria
que queren destrozar a terra e saír fóra.

Crávase nos músculos
abrindo fendas nos meus membros,
rabuña as miñas entrañas
facendo que se desfagan en follas
esparcidas polas nubes
que gardan as gotas de suor nas que nos desfixemos.

Atrancamos os camiños
cos matos que saían das nosas bocas entre caricias
e convertímolos en bouzas intransitables
nas que conservar o nosos instintos.

Enfiamos o aire co perfume das nosas peles enchoupadas en profundos desexos.

calor

Ollo dende a fiestra
o anoitecer laranxa
e semella a luz
baixo a que as nosas faces
se acariñaban suorentas,
como calor de lanterna acesa durante horas,
os teus beizos pousándose
suaves na miña fronte,
a túa lingua bebendo
as pingas salgadas
das miñas pálpebras,
a túa espalda rodeada
polas miñas pernas,
as nosas pupilas,
tan preto, case intercambiando
a perspectiva das olladas
de salouco en salouco.

Enchimos o cuarto de cores cálidas
xemido a xemido,
traspasamos as sabas
bágoa a bágoa,
atravesamos as formas
bico a bico.

Boto en falta a calor do teu corpo en min,
tan dentro como as espiñas que se aferran aos dedos
cando alguén quebra un talo con forza, sen mirar.

As noites foron e serán nosas mentres os corpos se anhelen.

Busca

Os meus pés percorren cada tramo de terra perseguindo o rastro da humidade do teu corpo
á busca dun terreo enfanguentado
onde poder tender o meu físico decomposto
alumeado pola lúa,
tantas veces testemuña do noso xeito de amar.

As feridas abertas polas pedras nos xeonllos,
os cóbados desfeitos de arrastrarse pola herba,
as mans cheas de chagas
por remover o barro que agocha o teu olor,
onde poder afundir o meu nariz,
respirar a túa suor
e vivir unha noite máis do teu recordo.

As ráfagas de vento morno
traen lembranzas de carne da túa espalda
baixo as miñas unllas.
Ansío o contacto da miña boca co teu colo,
a sensación de saliva no meu sexo
e o os sons dos meus xemidos na túa orella.

Nas escuridade atopo e volven a min as gañas.

Esta noite déitome co teu recordo.

contacto

Sorbíschesme a carne

coma quen zuga restos de carozo de froita,

carne tenra de corazón descomposto

por penas que arrastraba ata chegar ás túas mans.

Roubáchesme o olor

coma quen palpa unha flor entre as mans

ata quitarlle o aroma,

fragancia murcha que fixeches espertar entre os teus brazos.

Bebíschesme a savia morna

de entre as pernas febles

coma quen extrae gotas de auga

dunha fonte seca nun lugar deserto ata os teus húmidos beizos.

Sentir de caricias. Fundir de apreixos. Notar de bicos.

E penso que o meu corpo sempre estivo aí...

agardando atoparse co teu entre salucos infinitos.

ás...

Abrir ben os ollos.

Non voltar a vista atrás.

Ollar firme cara adiante

e camiñar con pisadas fortes.

Tomar aire e separar

as pequenas partículas

de osíxeno puro de todo

o aire revolto que segue a entrar nos pulmóns.

Deixar que nazan plumas

de entre as miñas costas sangrantes

e formen ás que me leven moi lonxe,

que me axuden a retornar

á estela das pegadas

que me conducían a Ítaca

cando aínda era consciente do seu significado,

de que o importante non era chegar.

Voar moi moi alto,

como tantas veces nos meus soños,

sen sentir a vertixe do medo á vida,

observando a terra dende as alturas

sen expermientar o pánico de quen non coñece o lugar ó que se dirixe.

Gardar distancia cos raios do sol

para non queimar as ilusións

que aínda me quedan;

evitar os golpes de vento

que poidan rasgar

as miñas esperanzas.

Voar... respirar... sentir...

soterrando restos de tristeza.

sorrisos

Esquece todo o que dixemos...
Non é preciso falar.
Só quero un pequeno aparte
onde pousar a miña cabeza
sobor do teu peito
e escoitar os febles latexos do teu corazón
cando me apeteza facelo.
Non quero feridas onde no as hai.
Non quero tristezas onde non existen.
E cando canses ou canse da túa compaña,
simplemente sorrir, sorrir e lembrar
todas as cousas compartidas
nas que tantas paixóns
verquimos un e outro.
Sentarmos á sombra de calquera árbore, xuntos,
agachando as nosas peles desta calor húmida e incesante
e non pensar. Sentir. Sorrisos.