Antes que os raios do sol se converteran
no bocexo que adormece os grilos
e apaga a luz das farolas,
abría a fiestra co sorriso
de quen admira o resplandor
da auga do mar a miles de kilómetros
da ribeira, inmersa nun soño
de soidade pretendida.
Saudaba ao día facendo debuxos no ar
cos seus asubíos de cores
mentres cruzaba o limiar da porta
cun feixe de ilusións baixo as pestanas
que alumeaba o seu olleiroso rostro.
Observaba con esperanza o gris
co que as nubes tinguían
os meses, un tras outro,
estirando o pescozo
con todas as súas forzas
na busca dun camiño limpo
fóra daquel rastro de fume.
Cada pedra na gorxa quebráballe
a cuberta dos órganos
abrindo fendas incurables
que consumían vorazmente
a súa triste delicadeza.
Saiu unha noite a chorar á chuvia
as súas desgrazas
e esvarou na lama que cubría o chan
que tantas veces percorreran os seus pés nús.
O frío sorbíalle o alento lentamente
buscando extinguir o ardor
que lle fluía dos ollos.
Exhausta, deitouse na terra e mesturou
as bágoas co barro que a cubría.
Como unha cadela, lambeu as feridas
agardando cicatrices
e xurouse a si mesma
non acabar coa súa vida na escuridade.
miércoles, 4 de junio de 2008
jueves, 22 de mayo de 2008
A destrución ou o amor
Viviamos inspirando o cheiro
do fluxo dos bosques,
rastrexando as células xerminais
que poboan os terreos fértiles
coa humidade do Outono.
Pasabamos as horas coidando nomes
que dar ás apariencias das nubes
ao tempo que aloumiñabamos as herbas
coas mans cubertas de terra
examinando con precisión a súa superficie.
Calquera figura sen nome parecía
boa para cimentar soños
a través de susurros infinitos
entre os nosos beizos quentes de mel virxe
ata chegar a noite.
Non había estrelas que prometer
porque ficaba cuberta
polo manto nocturno
que deitabas sobre min
coa delicadeza con que a figueira
bota os froitos fóra.
Co paso do tempo decateime
de que as palabras non compensan os actos
e comecei a abrir un buraco
na cerna da touza con ansia carnívora.
E é dende aquela coveira invisible
máis alá das nosas transparencias
que construímos as varridas do sol
nun leito segredo de liberdade
cando ninguén dorme.
do fluxo dos bosques,
rastrexando as células xerminais
que poboan os terreos fértiles
coa humidade do Outono.
Pasabamos as horas coidando nomes
que dar ás apariencias das nubes
ao tempo que aloumiñabamos as herbas
coas mans cubertas de terra
examinando con precisión a súa superficie.
Calquera figura sen nome parecía
boa para cimentar soños
a través de susurros infinitos
entre os nosos beizos quentes de mel virxe
ata chegar a noite.
Non había estrelas que prometer
porque ficaba cuberta
polo manto nocturno
que deitabas sobre min
coa delicadeza con que a figueira
bota os froitos fóra.
Co paso do tempo decateime
de que as palabras non compensan os actos
e comecei a abrir un buraco
na cerna da touza con ansia carnívora.
E é dende aquela coveira invisible
máis alá das nosas transparencias
que construímos as varridas do sol
nun leito segredo de liberdade
cando ninguén dorme.
miércoles, 21 de mayo de 2008
Os meus poros despiden fluídos
como esporas na busca do aroma do sexo
que farte os seus instintos naturais.
Un contacto que elimine o espazo
creado pola mestura de suor
entre dúas almas que se aman
alén dos límites físicos.
As efixes que creamos cos nosos moldes
gustarían de penetrarse mutuamente
as cavidades máis profundas
ata traspasarnos as vísceras.
Percorrerían cada palmo da pel do outro
ata sorbernos calquera rastro líquido
que puidese producir a nosa materia viva.
Disporían a súa descomposición en fíos
que entretecer ata cadrelar unha corda irrompible.
Derramarían o seu sangue
por pasar a eternidade nunha cela impenetrable
ata convertila no noso niño de liberdade
a cambio de non se separar xamais.
Os nosos corpos... Necesidade mutua.
como esporas na busca do aroma do sexo
que farte os seus instintos naturais.
Un contacto que elimine o espazo
creado pola mestura de suor
entre dúas almas que se aman
alén dos límites físicos.
As efixes que creamos cos nosos moldes
gustarían de penetrarse mutuamente
as cavidades máis profundas
ata traspasarnos as vísceras.
Percorrerían cada palmo da pel do outro
ata sorbernos calquera rastro líquido
que puidese producir a nosa materia viva.
Disporían a súa descomposición en fíos
que entretecer ata cadrelar unha corda irrompible.
Derramarían o seu sangue
por pasar a eternidade nunha cela impenetrable
ata convertila no noso niño de liberdade
a cambio de non se separar xamais.
Os nosos corpos... Necesidade mutua.
Almorzos
Almorzo solitario con tostadas e manteiga. Non me explico por que no teu frigorífico nunca hai manteiga; encántame. Sempre cho digo, mais nunca me lembro de mercala.
Gústame espertar entre as túas sabas de algodón porque a mesa non se fai inmensa e réstalle importancia ao almorzo. En realidade, non me importa demasiado almorzar tostadas con marmelada de fresa se podo ollar o teu pixama de raias azul ao borde da cociña mentres botas cola- cao ás tazas.
Gústame espertar entre as túas sabas de algodón porque a mesa non se fai inmensa e réstalle importancia ao almorzo. En realidade, non me importa demasiado almorzar tostadas con marmelada de fresa se podo ollar o teu pixama de raias azul ao borde da cociña mentres botas cola- cao ás tazas.
domingo, 4 de mayo de 2008
senda
Precisaba respirar e non sabía como.
Os meses pasaban
e os ecos da túa voz
repetían a dirección dun camiño a coller
abríndose paso entre o nobelo de ideas
que embarullaba a miña cabeza.
Entón mollei os pés un pouco
e adentreime na frialdade da auga mariña.
Ti ollábasme enterrado ata os nocellos
entre miles de millóns de graos de area
co leve sorriso que precede aos saloucos satisfactorios.
Correspondino e suspirei fondamente.
Despois permanecín inmóbil
disfrutando da irreal infinidade
que confiren ao mundo sensorial do ser
os bicos con significado.
Tras aqueles intres eternos
as miñas pernas abandonaron a auga
e pasei horas buscando pedriñas que desprender
detrás de cada unha das miñas pegadas
para non esquecer a xénese do meu punto de partida.
Os meses pasaban
e os ecos da túa voz
repetían a dirección dun camiño a coller
abríndose paso entre o nobelo de ideas
que embarullaba a miña cabeza.
Entón mollei os pés un pouco
e adentreime na frialdade da auga mariña.
Ti ollábasme enterrado ata os nocellos
entre miles de millóns de graos de area
co leve sorriso que precede aos saloucos satisfactorios.
Correspondino e suspirei fondamente.
Despois permanecín inmóbil
disfrutando da irreal infinidade
que confiren ao mundo sensorial do ser
os bicos con significado.
Tras aqueles intres eternos
as miñas pernas abandonaron a auga
e pasei horas buscando pedriñas que desprender
detrás de cada unha das miñas pegadas
para non esquecer a xénese do meu punto de partida.
miércoles, 30 de abril de 2008
fuxida
Consumía os días
mimando a caixa de música
onde arrolaba as súas ilusións,
protexéndoa das unllas suxas
que asexaban a orixe dos seus sorrisos.
Tiña medo á noite.
Cada vez que pechaba os ollos
un carrusel de pesadelos
xiraba a velocidades vertixinosas amosándolle
as faces deformadas e as desencaixadas mandíbulas
que pretendían engaiolarlle os soños.
Unha mañá de chuvia, coa luz primeira,
decidiu botarse ao bosque
e non regresar.
Vomitou as toxinas coas que intentaran envelenala
e entregou a súa pel núa á terra.
Quería nacer de novo
fuxindo das intencións putrefactas
que tentaran enterrala viva.
mimando a caixa de música
onde arrolaba as súas ilusións,
protexéndoa das unllas suxas
que asexaban a orixe dos seus sorrisos.
Tiña medo á noite.
Cada vez que pechaba os ollos
un carrusel de pesadelos
xiraba a velocidades vertixinosas amosándolle
as faces deformadas e as desencaixadas mandíbulas
que pretendían engaiolarlle os soños.
Unha mañá de chuvia, coa luz primeira,
decidiu botarse ao bosque
e non regresar.
Vomitou as toxinas coas que intentaran envelenala
e entregou a súa pel núa á terra.
Quería nacer de novo
fuxindo das intencións putrefactas
que tentaran enterrala viva.
martes, 15 de abril de 2008
Viaje a Toledo. Parte 1.

Nunca es tarde si la dicha es buena, y como me considero una persona bastante desmoriada, algo que puede ser bueno para ciertas cosas pero malo para otras, antes de que los sucesos y las visitas se me hagan un revuelto cerebral y no consiga colocar cada cosa en su sitio, intentaré relatar el viaje que nos hemos permitido, hace ya algunos fines de semana. Puede que a estas alturas muchas cosas ya estén descolocadas temporalmente, pero bueno, está claro que lo que voy a contar es con lo que me quedé. Si quien lee ésto ve que falta algo que considere de vital importancia, ruego que no lo tome a mal...
Sonó el despertador pocas horas después de que lo hubiese colocado en la sillita de noche (más alejada que la mesilla de noche, y por ello más dificultoso de apagar y seguir durmiendo). Sensación de excursión de la EGB, cuando no podías dormir porque estabas pensando todo el rato en lo que ibas a hacer, o preocupado porque a lo mejor no te dabas despertado y perdías el bus que te llevaba a San Pedro de Rocas -nunca fuí más lejos con los Salesianos-. Pues con esa sensación, mezcla de nervios y somnolencia, cogí el coche y me dirigí a tierras lucenses escuchando el Cedés que me había grabado previamente, pintarrajeado con el original título "VARIOS 1". Animado y espabilado por el volumen al que traía la música llegué a casa de Sol de Invierno, y nos pusimos rumbo a Toledo, ciudad que por fin me disponía a visitar después de estar intentando acercarme a ella durante años y nunca conseguirlo. Creo que todo ésto se remonta a una lectura juvenil, más concretamente "El Cristo de la Calavera", o "La Ajorca de oro", leyendas relatadas por Bécquer que me habían dejado una especie de poso cerebral, de querencia extraña por esa ciudad y por el ambiente que yo me imaginaba que debía de respirarse en esas callejuelas. La verdad es que no había visto, creo, ni una sola foto del interior de Toledo -del exterior sí, la típica vista desde la otra orilla del Tajo, pero pasaban los años y yo seguía teniendo esa imagen mental de Toledo provocada por la lectura del poeta melenudo. El caso es que allí nos íbamos.
He de dar aquí gracias a Sol de Invierno por aguantar no sólo el VARIOS 1, sino también el 2, el 3 y el 4...más de cuatro horas y media de recopilatorios personales, entre los que se encontraban Queen, Depeche Mode, The Cure, Echo and the Bunnyman, Queen, David Bowie, Bunbury, Los Heroes, Os Mutantes, Queen, etc...supongo que tal acto de bondad solo se entiende desde un sentimiento profundo de amor, respeto y dominio de los nervios. Gracias de nuevo. Yo, por lo menos, me divertí de lo lindo en el viaje...
La ruta a seguir era básica: tirar todo tieso hasta el desvío de Ávila, y de allí a Bargas, pueblo en el que nos hospedábamos que dista unos quince kilómetros de Toledo. De paso por Ávila pudimos observar las murallas, que provocaron un segundo de admiración en la copi, antes de que el recuerdo chauvinista de su ciudad natal impidiera todo elogio, y le hicieran pronunciar esa frase tan lucense..."BAH, PERO SÓLO TIENEN QUINIENTOS AÑOS"... y el caso es que no le falta razón...
Primera parada: Bargas. El Hotel Gran Capitán, situado en una zona polvorienta a las afueras del pueblo, al entrar, con su decoración kitch andalusí en las escaleras, sus carteles de toros horrorosos y su bar estilo área de servicio, parecía algo raro, pero lo peor estaba por llegar...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)