domingo, 3 de junio de 2007

Voar


Tecer fíos coas túas mans

e enredar o tempo con trenzas do meu cabelo.

Un fío que acurtase os kilómetros

que me impiden amosar o devezo que esconden as miñas pupilas.


Estirar cada segundo que compartimos

ata facelo infinito.


Cando nos ollamos o meu tempo detense

e non logro pensar noutra cousa que a eternidade

que agachan os nosos corpos cando se funden nun,

as nosas peles uníndose en desexos derretidos

como velas que se consumiron por momentos

coa velocidade dun misto que prende,

sensación de hedra que penetra en min

e estende as súas raíces ata chegar ó meu ventre,

enchendo a miña boca de pétalos.


E pousas sobor de min a túa lingua de bolboreta

inxectando nas miñas veas o néctar que consegue que voe entre nubes.

A miña felicidade era unha pomba branca engaiolada que non saía do seu gris encerro.

Fixéchesme voar, tan alto, que xa non quero voltar a poñer os pés na terra mentres ti estés.

martes, 29 de mayo de 2007

herba mollada


Aliméntome da cor clara das túas olladas,

dos tenros movementos dos teus beizos,

do sentir ás veces impreciso e fugaz

das xemas dos teus dedos,

da túa saliva, que se verte

como gotas de chuvia na miña boca sedenta.


Cada xesto, cada palabra,

cae como orballo morno sobor da miña pel,

que se desflora núa ante ti

e móllame, empápame as extrañas

de apoxeos incesantes

onde sinto nacer a herba.



Entre as túas caricias de tálamo

é imposible non pensar no significado da felicidade.

domingo, 27 de mayo de 2007

Resaca



Chuvia.

Gotas que esvaran nos cristais

facéndome lembrar a suor da última noite.


A última apalpada de mans desafabadas

que se buscan e rematan por se atopar nun asento gris.


O último bico anubado de degoro

nas linguas enlazadas como trelo de rede.


A última encrucillada entre os nosos ollos

enxenebrados de non durmir.


O último sorriso cargado de doce cansanzo

entre présas.




Último desbote de desexo entre nós

agardando o próximo impulso.

jueves, 24 de mayo de 2007

Flora inabarcábel




Doume a ti, toda enteira.


Regáloche cada palmo da miña carne


para que poidas pintar nela retallos de raíces imperecedeiras coa túa lingua.




Boca que desprende bolboretas


que zoan bordando suspiros no aire.




Perderme no teu corpo absoluto,


disfrutar dos teus ollos inacabables,


beber o doce zume dos teus beizos.




Percorrer o teu contorno coas miñas mans


facendo das nosas formas caricias de enredadeiras que estalan en flor.






Paixón infinita. Amor libre.

miércoles, 23 de mayo de 2007

Area


Silenzo branco...

Unha forte luz que acariña a miña face mentres me preocupo de non pensar...

Sinto. Só sentir.

Sentir de vento que trae aroma de auga salgada.

Ansias dun corpo que comparta esas sensacións,

que poder cubrir de area ó meu carón.

Desexo de mollar os peus xuntos aos teus e dar paseos interminábeis,

de percorrer praias e praias que non rematen nunca,

de ver a túa man obsequiándome cunchas de cores...

Devecer de caricias nas dunas,

nas rochas, nas augas...


Anhelo da túa presenza, sen máis.

lunes, 21 de mayo de 2007

Océano



Cansa e sen forzas, perdida na infinidade dun mar


no que afondei bágoa tras bágoa,


atopei os teus ollos cristalinos de cores verdes e azuis.





Desvestín as olladas ata alcanzar a máxima pureza


encamiñando a miña balsa de esperanzas afundidas


cara unha terra de densos rubores.





Escordei as miñas mans en cada golpe de onda


e voguei sen remos entre as túas, espidas de axexos,


en dirección á estrela máis luminosa e calma.





Océano. Océano todo ti e mais eu.


Océano que anega os nosos beizos cada vez que se bican,


océano que asolaga os nosos corpos cada vez que se unen,


océano que inunda torrencialmente os nosos peitos cada vez que confluén nun fondo e case único alento.





O meu desexo... continuar a navegar entre as túas augas.

sábado, 19 de mayo de 2007

Soidade


Opto por quedar na casa, disfrutando da miña ben achada soidade, rindo e desrindo comigo mesma, tomando baños de auga quente con burbullas que desprenden aroma de flor de azar...




Canción de amor propio


A veces me desdoblo y me digo al oído:

"¡Qué bueno respirar, sentirte vivo!

¡Qué bueno que te cruces por mi camino!".

Rodeado de un espejo circular,

soy feliz con esta esquizofrenia tan particular.
¡Qué grato es encontrarme vaya donde vaya!

Por más que me cuento mis chistes siempre me hacen gracia.

Si me voy, si me duermo, la vida se apaga.

¡Qué potra saber que siempre me seré fiel!

¡Qué suerte desde un principio caerme tan bién!
Y voy y me levanto cada mañana, feliz y seguro.

Me hago el desayuno, me lo sirvo en la cama,

y allá voy, menudo soy,

me dedico un arrechucho: sexo seguro,

sin riesgos, sin contemplaciones,

dudo que nada me satisfaga mejor que un servidor,

menudo soy para el amor.

Y que le voy a hacer si la gente me condenó al olvido,

a ser autosuficiente,

si con eso sobrevivo,

que no es poco,

mejor loco que mal acompañado.
¡Qué bonita,

qué divertida es conmigo la convivencia! ¡

Descojonarme de mi última ocurrencia!

Y esperarme despierto,

vuelva a la hora que vuelva,

o cocinar para mí mi plato favorito,

no encontrar en el baño más pelos que los mios.
Sólo yo controlo, sólo yo determino, mis hábitos de higiene.

Lloro en mi hombro cuando nadie me entiende.

Si me siento solo miro a la luna,

me juro amor eternamente.

Rodeado de un espejo circular,

soy feliz con esta esquizofrenia tan particular.
Y voy.
Y voy y me levanto cada mañana,

feliz y seguro.

Me hago el desayuno,

me lo sirvo en la cama,

y allá voy, menudo soy,

me dedico un arrechucho: sexo seguro,

sin riesgos, sin contemplaciones,

dudo que nada me satisfaga mejor que un servidor,

menudo soy para el amor.

Y que le voy a hacer si la gente me condenó al olvido,

a ser autosuficiente,

si con eso sobrevivo,

que no es poco,

mejor loco que mal acompañado.
Y voy y me levanto cada mañana,

feliz y seguro.

Me hago el desayuno,

me lo sirvo en la cama,

y allá voy, menudo soy,

me dedico un arrechucho: sexo seguro,

sin riesgos, sin contemplaciones,

dudo que nada me satisfaga mejor que un servidor,

menudo soy para el amor.

Y que le voy a hacer si la gente me condenó al olvido,

a ser autosuficiente,

si con eso sobrevivo,

que no es poco,

mejor loco que mal acompañado.



Encántame esta canción e en xeral todo o que fai este home. Nunca ven mal recordar de cando en cando que cos únicos cos que podemos contar sempre é con nós mesmos.